| Dane | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Andrzej Marian Abłamowicz |
| Data urodzenia | 15 maja 1929 |
| Miejsce urodzenia | Kraków |
| Data śmierci | 2 marca 1985 |
| Miejsce śmierci | Warszawa |
| Zawód | inżynier, pilot doświadczalny, lotnik cywilny |
| Wykształcenie | Politechnika Warszawska, inżynier-mechanik (budowa płatowców) |
| Miejsce pracy | Główny Instytut Lotnictwa |
| Godziny w locie | 8103 godziny |
Andrzej Abłamowicz działał w lotnictwie jako pilot doświadczalny i instruktor. Był autorem publikacji o technice pilotażu oraz zdobywcą rekordów sportowych w kilku klasach samolotów.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się w rodzinie inteligenckiej w Krakowie. W czasie okupacji zdobył zawód ślusarza i uczęszczał na tajne komplety gimnazjalne. Był łącznikiem Armii Krajowej i od dzieciństwa interesował się modelarstwem lotniczym.
Po wojnie odbył podstawowe szkolenie szybowcowe na szybowcu SG-38, uzyskując kategorie A i B pilota szybowcowego. W 1947 podjął studia na wydziale lotniczym Akademii Górniczej, później przeniósł się do Warszawy. W 1956 ukończył Politechnikę Warszawską z dyplomem inżyniera-mechanika ze specjalnością budowy płatowców.
Jak wyglądała jego kariera lotnicza?
W 1947 ukończył przeszkolenie pilotażowe w Cywilnej Szkole Pilotów i Mechaników w Ligocie Dolnej, gdzie był prymusem kursu. W 1948–1949 pracował jako instruktor szybowcowy, a w 1950 został zatrudniony w Głównym Instytucie Lotnictwa jako pierwszy powojenny etatowy pilot doświadczalny Instytutu.
W kolejnych latach zajmował się próbami w locie szybowców i samolotów, oblatywał prototypy oraz prowadził badania homologacyjne. Był pierwszym oblatywaczem prototypów takich jak TS-8 Bies (1955) i TS-11 Iskra (1960) oraz jedynego polskiego czterosilnikowego samolotu komunikacyjnego MD-12 (1959). W 1959 objął kierownictwo Zakładu Badań w Locie Instytutu i pełnił tę funkcję przez 14 lat.
W dziedzinie sportu lotniczego uzyskał kilka rekordów: między innymi dwa rekordy świata na TS-8 Bies w 1957 oraz rekord świata prędkości w obwodzie zamkniętym na TS-11 Iskra w 1964. Łącznie miał na koncie jedenaście rekordów w różnych kategoriach. W ciągu życia latał na 152 typach szybowców, samolotów i śmigłowców, osiągając łącznie 8103 godziny nalotu.
Próby awaryjne, badania i udział międzynarodowy
Wykonywał testy doświadczalne obejmujące próby silników odrzutowych i badania przeciążeń. Na samolocie myśliwskim Lim-2 osiągnął podczas wyrwania przeciążenie 10,7 G, jednocześnie lądując mimo uszkodzeń konstrukcji. Prowadził także próby międzynarodowe radzieckich samolotów pasażerskich, współpracując przy homologacjach Tu-134 i Jak-40.
Występował w jury zawodów akrobacyjnych i reprezentował Polskę w Międzynarodowej Komisji Akrobacji Lotniczej FAI, gdzie pełnił funkcje członka zarządu i wiceprezydenta. Demonstrował polskie konstrukcje za granicą, między innymi przelot samolotu TS-8 Bies na salon lotniczy w Paryżu w 1957 roku.
Publikacje i odznaczenia
Abłamowicz opublikował kilka książek i artykułów poświęconych pilotażowi, akrobacji i przyrządom pokładowym. Do jego pozycji należą m.in.:
- "Podstawy aerodynamiki i mechaniki lotu" (współautor: Władysław Nowakowski, 1980)
- "Akrobacja lotnicza" (1954)
- "Pilotaż bez widoczności" (1957)
- "Loty w trudnych warunkach atmosferycznych - IFR" (1982)
Za działalność otrzymał szereg odznaczeń, w tym Złoty i Srebrny Krzyż Zasługi, tytuł Honorowego Pilota Wojskowego PRL I Klasy (1961) oraz Dyplom im. Paula Tissandiera FAI (1978). Pośmiertnie został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski w 1985 roku.
Śmierć i pochówek
W styczniu 1985 przeszedł na emeryturę. Zmarł 2 marca 1985 na atak serca. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie w kwaterze C12, rząd 6, grób 4, obok żony Zofii z d. Surowiec.
