| Dane | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Miriam Akavia (pierwotnie Matylda Weinfeld) |
| Urodzenie | 20 listopada 1927, Kraków |
| Zgon | 16 stycznia 2015, Tel Awiw |
| Zawód | Pisarka, tłumaczka |
| Kariera i działalność | |
| Edukacja | Dyplomowana pielęgniarka; studia z literatury i historii, Uniwersytet Tel Awiwu |
| Funkcje | Attaché kulturalne w Budapeszcie i Sztokholmie; przewodnicząca Towarzystwa Przyjaźni Polsko‑Izraelskiej |
| Nagrody | |
| Wyróżnienia | Krzyż Komandorski Orderu Zasługi RP (2007); Medal "Zasłużony dla Tolerancji" (2000); Nagroda Jad Waszem (1978) |
| Pochówek i archiwa | |
| Pochówek | Cmentarz w Nataf, 18 stycznia 2015 |
| Archiwalia | Archiwum Emigracji w Toruniu |
Miriam Akavia przeżyła getto krakowskie i obozy koncentracyjne, w tym Płaszów, Auschwitz i Bergen‑Belsen; została uratowana przez Szwedzki Czerwony Krzyż. W 1946 dotarła przez Szwecję do Palestyny, gdzie z czasem związała się z literaturą i dyplomacją kulturalną.
Jak wyglądał jej życiorys i działalność publiczna?
Urodziła się w zasymilowanej rodzinie żydowskiej jako córka Hirsza Weinfelda i Broni z domu Plessner. W czasie wojny przeszła przez krakowskie getto, obóz w Płaszowie, KL Auschwitz i Bergen‑Belsen. Po wojnie trafiła do Szwecji, a następnie do Palestyny. Uzyskała dyplom pielęgniarki, a później studiowała literaturę i historię na Uniwersytecie Tel Awiwu.
Pełniła funkcje attaché kulturalnego w przedstawicielstwach Izraela w Budapeszcie i Sztokholmie. Była aktywna w kontaktach polsko‑izraelskich i zajmowała stanowisko przewodniczącej Towarzystwa Przyjaźni Polsko‑Izraelskiej. W 2007 otrzymała Krzyż Komandorski Orderu Zasługi RP za pracę na rzecz zbliżenia między krajami.
O czym pisała i jakie pozostawiła publikacje?
Miriam Akavia zaczęła publikować w 1975 roku, trzydzieści lat po przybyciu do Izraela. Opisywała głównie swoje dzieciństwo, doświadczenia wojenne i przeżycia z okresu Holokaustu. Pracowała także jako tłumaczka z polskiego na hebrajski i odwrotnie.
Po polsku ukazały się między innymi jej książki:
- Jesień młodości (1989, Wydawnictwo Literackie, Kraków)
- Moja winnica (1990, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa)
- Cena (1992, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław)
- Galia i Miklosz: zerwanie stosunków (1992, tłum. K. Golda)
- Urojenia (2000, przekład autorski, Poznań)
- Moje powroty (2005, Wydawnictwo Literackie, Kraków)
Jakie nagrody i upamiętnienia otrzymała?
W 1978 wyróżniono ją Nagrodą Jad Waszem. W 2000 otrzymała Medal "Zasłużony dla Tolerancji". W 2007 polskie władze uhonorowały ją Krzyżem Komandorskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej za działania na rzecz zbliżenia obu narodów.
Pochowano ją 18 stycznia 2015 na Cmentarzu w Nataf. Część jej archiwaliów przechowuje Archiwum Emigracji w Toruniu.
