| Dane podstawowe | |
|---|---|
| Urodzenie | 17 października 1894, Kraków |
| Śmierć | kwiecień 1940, Charków |
| Zawód / role | współwłaściciel drukarni; filolog; muzykolog; pianista; geolog; taternik; działacz sportowy |
| Wykształcenie | |
| Studia | polonistyka, Uniwersytet Jagielloński; studia muzyczne w Konserwatorium Tow. Muzycznego |
| Szkoły zawodowe | szkoła drukarska w Lipsku; austriacka szkoła oficerska |
| Służba wojskowa | |
| Armia | armia austro-węgierska (1914–1918); Wojsko Polskie (od 1918) |
| Stopień | kapitan (starszeństwo od 1 IV 1920); mianowanie na majora pośmiertnie w 2007 |
| Odznaczenia i upamiętnienie | |
| Odznaczenia | Brązowy Medal Zasługi Wojskowej na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej z mieczami (Austro‑Węgry); Krzyż Wojskowy Karola (Austro‑Węgry) |
| Upamiętnienie | Dąb Pamięci w Getafe (Hiszpania); płyta pamiątkowa na grobowcu rodzinnym, Cmentarz Rakowicki |
Władysław Anczyc łączył działalność naukową i zawodową z aktywnością sportową oraz służbą wojskową. Zyskał stopień doktora muzykologii, zarządzał rodzinną drukarnią i uczestniczył w wyprawach taternickich przed II wojną światową.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się w krakowskiej rodzinie związanej z drukarstwem i kulturą; był wnukiem Władysława Ludwika Anczyca oraz synem Wacława Zygmunta i Walerii z Heggenbergerów. Ukończył polonistykę na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz studia muzyczne, między innymi w Konserwatorium Towarzystwa Muzycznego pod kierunkiem Władysława Żeleńskiego. Kształcił się również w lipskiej szkole drukarskiej.
W 1920 uzyskał stopień doktora muzykologii. W latach 1924–1926 był zatrudniony w Bibliotece Jagiellońskiej. Po śmierci ojca przejął i zarządzał drukarnią rodziną w latach 1938–1939.
Jak wyglądała jego działalność sportowa w Tatrach?
Był aktywny w środowisku akademickim i górskim; w 1928 pełnił funkcję wiceprezesa Sekcji Taternickiej AZS w Krakowie i trenował w sekcji wioślarskiej tego klubu. W 1930 brał udział w I wejściu północno‑wschodnią granią Małego Młynarza.
W 1935 wraz ze Stanisławem Krystynem Zarembą dokonał II wejścia na Basztową Przełęcz od Doliny Mięguszowieckiej, przy okazji rewidując ocenę trudności wcześniejszego przejścia z 1905 roku.
Służba wojskowa, niewola i śmierć
W latach I wojny światowej służył w armii austro‑węgierskiej; został mianowany podporucznikiem rezerwy artylerii fortecznej z dniem 1 stycznia 1916 i do 1918 był przydzielony do pułku artylerii fortecznej nr 2. Do Wojska Polskiego wstąpił w 1918 i uczestniczył w działaniach na froncie wschodnim, w tym w obronie Lwowa, gdzie został ranny w 1919. Otrzymał awans do stopnia kapitana ze starszeństwem od 1 kwietnia 1920 i został przydzielony do Okręgu Korpusu Nr V.
Podczas kampanii wrześniowej 1939 został zmobilizowany. Po agresji ZSRR na Polskę trafił do sowieckiej niewoli i przebywał w obozie w Starobielsku. W kwietniu 1940 został zamordowany w Charkowie na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Figuruję na Liście Starobielskiej NKWD pod pozycją 17. Ofiary chowano w bezimiennych mogiłach w Piatichatkach; od 17 czerwca 2000 w tym miejscu znajduje się Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. W 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień majora; awans ogłoszono 9 listopada 2007 podczas uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.