| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Jerzy Witold Aleksandrowicz |
| Urodzenie | 7 lipca 1936, Kraków |
| Zgon | 17 października 2018, Kraków |
| Zawód | Lekarz, psychiatra, profesor nauk medycznych |
| Edukacja i stopnie | |
| Wykształcenie | Akademia Medyczna w Krakowie; studia filozoficzne na Uniwersytecie Jagiellońskim |
| Stopnie naukowe | dr (1966), dr hab. (1979), prof. nauk medycznych (1990) |
| Kariera | |
| Instytucje | Collegium Medicum UJ; Szpital im. Stefana Żeromskiego w Krakowie; Ośrodek Leczenia Nerwic ZOZ nr 1 |
Jerzy Witold Aleksandrowicz był psychiatrą, który łączył pracę kliniczną z działalnością naukową i dydaktyczną. Przez wiele lat kierował zakładami i katedrami związanymi z psychoterapią na macierzystej uczelni.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się w zasymilowanej rodzinie żydowskiej jako syn Juliana Aleksandrowicza i Maryli z domu Tislowitz. W czasie II wojny światowej od 1941 przebywał w getcie krakowskim; wraz z rodzicami uciekł z getta. Wspomnienia z okresu okupacji zawarł w pierwszym tomie książki Dzieci Holocaustu mówią....
Ukończył II Liceum Ogólnokształcące im. Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie. W 1958 ukończył studia na Akademii Medycznej w Krakowie, a w 1965 studiował filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Obronił pracę doktorską w 1966; habilitację uzyskał w 1979, a tytuł profesora nauk medycznych otrzymał w 1990.
Kariera zawodowa w szpitalach i na uczelni
W 1959 pracował w Szpitalu Psychiatrycznym w Jarosławiu, a później na macierzystej uczelni. Od 1971 był zatrudniony jako adiunkt; w latach 1976–1992 kierował Zakładem Psychoterapii. W 1992 objął stanowisko kierownika Katedry Psychoterapii.
Pełnił też funkcje kliniczne i administracyjne poza uczelnią. W latach 1971–1976 kierował Gabinetem Psychoterapeutycznym w Szpitalu im. Stefana Żeromskiego w Krakowie, od 1976 kierował Ośrodkiem Leczenia Nerwic ZOZ nr 1 w Krakowie. Był specjalistą wojewódzkim w zakresie psychiatrii w województwie nowosądeckim (1976–1982) oraz pełnomocnikiem ministra zdrowia i opieki społecznej ds. psychiatrii dla województw przemyskiego i krośnieńskiego (1983–1984).
Działalność naukowa i publikacje
Był autorem i redaktorem podręczników i prac dotyczących psychoterapii oraz zaburzeń nerwicowych. Do wybranych publikacji należą m.in. "Psychoterapia: podręcznik dla studentów, lekarzy i psychologów" (2000), "Zaburzenia nerwicowe" (1998), "Nerwice: psychopatologia i psychoterapia" (1988) oraz prace dotyczące psychoterapii medycznej i skuteczności metod terapeutycznych.
Przynależności, życie osobiste i pochówek
Był członkiem Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego od 1959; w latach 1989–1995 przewodniczył zarządowi sekcji psychoterapii. Od 1964 należał do Polskiego Towarzystwa Filozoficznego. W 1968 wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Był mężem Beaty Szymańskiej.
Odznaczenia i miejsce pochówku
W 2000 w uznaniu osiągnięć naukowych i badawczych otrzymał Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł 17 października 2018; został pochowany 26 października 2018 w grobie rodzinnym na Cmentarzu Rakowickim Wojskowym przy ul. Prandoty (kwatera PAS D-wsch-2).
