| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Julian Aleksandrowicz |
| Pseudonim | "Doktor Twardy" |
| Urodzenie | 20 sierpnia 1908, Kraków |
| Zgon | 18 października 1988, Kraków |
| Wykształcenie i tytuły | |
| Studia | Wydział Lekarski Uniwersytetu Jagiellońskiego, 1933 |
| Doktorat | 1934 (badania szpiku kostnego) |
| Habilitacja | 1947, Wydział Lekarski UJ |
| Tytuły naukowe | prof. nadzw. 1951; prof. zwycz. 1956 |
| Zawód i funkcje | |
| Zawód | lekarz internista, hematolog, filozof medycyny |
| Funkcja | Kierownik Kliniki Hematologicznej Akademii Medycznej w Krakowie |
| Okres wojenny | |
| Stopień | major lekarz Armii Krajowej |
| Działania | uczestnik kampanii wrześniowej; ucieczka z obozu, więzienie w getcie krakowskim i ucieczka |
| Wybrane publikacje | |
| Książki | m.in. "Nie ma nieuleczalnie chorych", "Sumienie ekologiczne", "Wszechstronna nadzieja", "Kuchnia i medycyna", "Wiedza stwarza nadzieję", "U progu medycyny jutra" |
| Odznaczenia i nagrody | |
| Ordery | Krzyż Srebrny Virtuti Militari; Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski |
| Inne | Odznaka "Zasłużony Nauczyciel PRL"; Odznaka "Honorowy Dawca Krwi – Zasłużony dla Zdrowia Narodu"; Złota Odznaka "Za Pracę Społeczną dla miasta Krakowa" (1972) |
| Nagrody | Państwowa Nagroda Naukowa III stopnia (29 VII 1950); Nagroda im. Idziego Radziszewskiego (1986); nagroda Fundacji Alfreda Jurzykowskiego |
| Pochówek | |
| Miejsce | Cmentarz wojskowy przy ul. Prandoty, Kraków (PAS D-wsch-2) |
Julian Aleksandrowicz był rozpoznawalnym lekarzem i autorem prac z zakresu hematologii oraz filozofii medycyny. Zdobył uznanie jako profesor Akademii Medycznej w Krakowie, a także jako działacz Armii Krajowej w czasie II wojny światowej.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się w Krakowie w rodzinie Józefa i Zofii. Ukończył VI Gimnazjum im. T. Kościuszki w 1926 roku, a następnie studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego w 1933 roku. Rok później obronił pracę doktorską poświęconą badaniom szpiku kostnego. W 1934 roku ukończył także Studium Wychowania Fizycznego UJ.
Okres wojny i działalność konspiracyjna
Zmobilizowano go jako podporucznika lekarza i przydzielono do 72 pułku piechoty, w którym walczył w kampanii wrześniowej. Uciekł z obozu jenieckiego i w styczniu 1940 powrócił do Krakowa. Trafił do getta krakowskiego, skąd zdołał się wydostać; w czasie okupacji działał w strukturach Armii Krajowej. Za czyny bojowe i osobiste męstwo przyznano mu Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari.
Kariera naukowa i praktyka lekarska
Po wojnie założył w Krakowie ośrodek leczniczy dla osób powracających z obozów. Habilitował się w 1947 roku. W pierwszych latach powojennych pracował także jako lekarz uzdrowiskowy w Kudowie-Zdroju. W 1951 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1956 roku profesora zwyczajnego. Przez wiele lat kierował Kliniką Hematologiczną Akademii Medycznej w Krakowie i prowadził praktykę prywatną w swoim mieszkaniu przy ul. Marii Curie-Skłodowskiej.
Publikacje, relacje i współpraca z innymi twórcami
Napisał kilka książek popularyzujących medycynę i podejście terapeutyczne, wśród nich prace takie jak "Nie ma nieuleczalnie chorych" oraz "Wiedza stwarza nadzieję". W 1962 roku opublikował wspomnienia z okresu okupacji pt. "Kartki z dziennika doktora Twardego". Pisał również artykuły medyczne i publicystyczne, m.in. w czasopiśmie "Przekrój".
Odznaczenia, nagrody i formy upamiętnienia
Otrzymał Krzyż Srebrny Virtuti Militari oraz Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski. W 1950 roku przyznano mu Państwową Nagrodę Naukową III stopnia za monograficzne opracowanie zagadnień hematologicznych i wkład w walkę z gruźlicą. Otrzymał także nagrody towarzyskie i fundacyjne.
Jego pamięć upamiętniono w Krakowie nazwą ulicy "Doktora Twardego" oraz tablicami i popiersiem. Szkoła Podstawowa nr 158 w Krakowie nosi imię Profesora Juliana Aleksandrowicza. W 2014 roku w Zaułku Estreichera odsłonięto popiersie autorstwa Karola Badyny.
Był mężem Marii (1912–1991) i ojcem Jerzego Aleksandrowicza. Zmarł w Krakowie w 1988 po długich zmaganiach z chorobą nowotworową i został pochowany na cmentarzu wojskowym przy ul. Prandoty.
