| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Piotr Alencynowicz |
| Data urodzenia | 7 maja 1895 |
| Miejsce urodzenia | Narwiliszki |
| Data śmierci | 1920 |
| Miejsce śmierci | Łódź (szpital) |
| Służba wojskowa | |
| Armia | Armia Imperium Rosyjskiego; Wojsko Polskie |
| Wcielenie | 1 października 1915 (Armia Rosyjska) |
| Awans | chorąży (15 grudnia 1916); podporucznik (w WP) |
| Jednostka w WP | 85 Wileński pułk strzelców, 1 kompania |
| Rodzina i pochówek | |
| Żona | Nadzieja Smólska (ślub 25 czerwca 1920) |
| Dzieci | brak |
| Miejsce pochówku | cmentarz zarzewski |
| Ordery | |
| Odznaczenie | Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari nr 8047 (pośmiertnie, 27 lipca 1922) |
Piotr Alencynowicz był oficerem, który służył najpierw w armii rosyjskiej, a po odzyskaniu przez Polskę niepodległości przeszedł do Wojska Polskiego. W 1920 roku otrzymał ciężkie rany podczas działań bojowych i zmarł w szpitalu w Łodzi.
Życiorys i początki kariery wojskowej
Urodził się 7 maja 1895 jako syn Jana i Marceli z Nowosielskich. Ukończył gimnazjum w Wilnie i korpus kadetów we Włodzimierzu Wołyńskim. 1 października 1915 został wcielony do Armii Imperium Rosyjskiego i walczył na froncie wschodnim. 15 grudnia 1916 otrzymał stopień chorążego.
Służba w Wojsku Polskim i działania w 1920 roku
1 sierpnia 1919 wstąpił do Wojska Polskiego. Początkowo służył w batalionie zapasowym 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej, a od 25 sierpnia został przydzielony do 85 Wileńskiego pułku strzelców. Jako podporucznik objął dowodzenie 1 kompanią strzelecką.
Podczas wojny polsko-bolszewickiej szczególnie wyróżnił się 1 sierpnia 1920 w trakcie odwrotu spod Brańska. Gdy front został przerwany, samorzutnie poprowadził swój pododdział do zdecydowanego ataku, który odrzucił siły bolszewickie. Ciężko ranny, zmarł później w szpitalu w Łodzi. Został pochowany na cmentarzu zarzewskim.
Ordery i uhonorowanie
Za czyny bojowe otrzymał pośmiertnie Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari nr 8047. Odznaczenie nadano 27 lipca 1922.
