Włodzimierz Abłamowicz — działacz niepodległościowy i dowódca powstań śląskich

Włodzimierz Abłamowicz pochodził z rodziny o tradycjach niepodległościowych. Działał w młodzieżowych organizacjach paramilitarnych i w Polskiej Organizacji Wojskowej, a następnie pełnił służbę w odradzającym się wojsku polskim oraz kierował pociągami pancernymi w kilku konfliktach i powstaniach.

Życiorys i wykształcenie

Urodził się w rodzinie pochodzenia tatarskiego jako syn Stanisława, powstańca styczniowego, i Marii z Matuszewiczów. Ukończył Gimnazjum św. Jacka w Krakowie, a w latach 1910–1914 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Już od 1912 był czynny w Drużynach Strzeleckich w Krakowie, a później w Polskiej Organizacji Wojskowej, gdzie posługiwał się pseudonimem "Tatar".

W czasie I wojny światowej powołano go do armii austro‑węgierskiej i przydzielono do działu prawnego inżynierii wojskowej w Krakowie. W 1917 wznowił studia i uzyskał stopień doktora prawa. W 1918 brał udział w ukrywaniu byłych legionistów poszukiwanych przez władze austro‑węgierskie.

Działalność wojskowa i udział w powstaniach

1 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. W grudniu 1918 dowodził ochotnikami walczącymi pod Lwowem, m.in. w rejonie Sądowej Wiszni. W 1919 przejął dowództwo pociągu pancernego nr 15 „Paderewski” i uczestniczył w działaniach na Polesiu oraz w walkach z Litwinami.

W lutym 1920 mianowano go dowódcą pociągu pancernego nr 1 „Piłsudczyk”, z którym walczył na Polesiu, Wołyniu i Podolu podczas wojny z bolszewikami. Po jej zakończeniu zgłosił się do pracy plebiscytowej. W maju 1921, na wieść o wybuchu III powstania śląskiego, przybył na Górny Śląsk z dwoma pociągami pancernymi. Jako dowódca I dywizjonu pociągów pancernych brał udział w ataku na Kędzierzyn‑Koźle i potem dowodził dywizjonem obejmującym pociągi „Nowina‑Doliwa”, „Korfanty”, „Ślązak” i „Powstaniec”. Uczestniczył w walkach w rejonach Gogolina, Pyskowic i Gliwic. 26 sierpnia 1921 przeniesiono go do rezerwy.

Późniejsze lata, praca zawodowa i odznaczenia

W 1922 zdał egzamin adwokacki i prowadził kancelarię adwokacką w Krakowie. Należał do Związku Peowiaków oraz do YMCA w Krakowie, gdzie pełnił funkcję wiceprezesa. W 1939 został zmobilizowany; podczas kampanii wrześniowej został ciężko ranny i stracił wzrok.

W latach 1939–1945 przebywał na Węgrzech. Po wojnie wrócił do Krakowa i działał na rzecz środowiska byłych powstańców śląskich. W latach 1948–1953 przebywał w więzieniu Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego. Za działalność i odwagę otrzymał m.in. Krzyż Srebrny Virtuti Militari nr 878, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, czterokrotnie Krzyż Walecznych oraz Medal Niepodległości przyznany 17 września 1932 "za pracę w dziele odzyskania niepodległości". Zmarł 29 lipca 1974 po długiej chorobie; pochowano go 2 sierpnia 1974 na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.